Çocukta bedensel ve zihinsel gelişme koşut olarak sanat faaliyetlerinde de gelişim evreleri dikkatimizi çeker.Kağıda yapılan ilk işaret ve çizgi,birer sanat evresi olarak ergenlik dönemine kadar gelişimini sürdürür. Zaman zaman duran ve yerini yenilerine bırakan bu sanat gelişimini belirlemek ve anlatmak oldukça güçtür.Yalnız sanatın sürekli gelişim süreci içinde olduğunu belirtmek yerinde olur.Her çocuğun bir sanat evresinden diğerine aynı zamanda ulaşması söz konusu değildir.Ancak üstün ve geri zekalı çocukların dışında,genel gelişim evrelerinde olduğu gibi,sanat evrelerinde de çocukların hemen hemen aynı dönemleri yaşadıkları kabul edilir. Şematik Dönem(7-9 yaş):Bu dönemde çocukta belirgin bir kavram gelişimi görülür.Başka bir değişle,çocukta kavram biçimleri kesinlik kazanmıştır.Çocuğun çizgilei çevresindekileri betimsel bir biçimde sembolize etmek üzere hazırlanmıştır.Çocuk geliştirdiği bir adam resmini sık sık yineleme girişiminde bulunur.Bu dönem resimlerinde çocuk ev dışı konulara yer verdiğinde,figürleri yerleştirmek üzere yatay bir yer çizgisi çizer.Beş bin çocuk resmini kapsayan bir çalışmada 3 yaşındaki çocukların % 1'inde yer çizgisine rastlanırken,bu oran 8 yaş çocuklarında % 96'ya ulaşmıştır. Gerçekçilik (çete çağı)Dönemi (9-12 yaş):Bu yaşlardaki çocuk artık toplumun bir üyesi olduğundan haberdardır ve bu haberdar oluşu çizgilerine yansımaya başlamıştır.Bu dönemdeki çocuğun daha önceki çalışmalarına oranla daha ayrıntılı çizgiler çizdiği ve daha gerçekçi bir yaklaşımda olduğu gözlenmektedir. Çocuk,ayrıntıya ilgi duyarken,giderek özgürce çizimden uzaklaşır.Resimlerini göstermekten hoşlanmaz,onları açıklamaz.Artık renkler gelişigüzel seçilmek yerine,gerçeğe uyan bir biçimde seçilmeye başlamıştır.
