Üç yaş dolaylarındaki çocukların çoğu,ana okuluna gidebilecek durumdadır.Üç yaşındaki çocuk, genellikle biberondan ve sütten kesilmiş, tuvalet terbiyesi edinmiş ve uzun zaman boyunca annesinden uzakta kalabilecek kadar bağımsızlık sahibi olmuştur.Çocuğu daha küçük yaşta okula göndermek yerinde değildir;çünkü öbür çocuklarla birlikte grup faaliyetlerine girişmeyecektir,üç yaşına gelmemiş çocuklar"paralel oyun" olarak adlandırılan şekilde oynar.Bununla belirtilmek istenen,çocukların karşı karşıya ya da yan yana birbiriyle anlamlı bir alışverişe girişmeden kendi oyunlarını surdurmeleridir.Aslında,bu durumdaki çocukların birbirlerini tedirgin etmesi olanağı oldukça yüksektir.Bunun soncu olarakta çocuk,dikbaşlı olup daima kendini savunma durumunda kalabileceği gibi,ileride arkadaşlarla oynamaya duyacağı istek ve bu oyunlardan duyacağı zevk de azalabilir.
Bu sakıncalara ek olarak,çocuğun zamanından önce okula verilmesi, kendine güven duygusunun gelişebilmesi için henüz annesine ihtiyaç duyduğu sıralarda ondan kopması demektir. Çocuğun böyle zorlamalarla karşı karşıya kalmamasına dikkat edilmelidir.Çünkü çocukta sağlıklı bir duygusal gelişim sağlamanın yolu,onun duygusal ihtiyaçlarını karşılamaktır.Onlara engel olmak değil.Çocugun bebekliği mutlu gecmişse,ihtiyaclarına cevap verilmişse,tuvalet terbiyesi edinmeyi ve sütten kesilmeyi başarmışsa ve çevresiyle ilgili soruları usanmadan cevaplandırmışsa okula gitmeyi bunun sizden kopuş olduğunu düşünmeden kendiliğinden isteyecek ve okula gitmeye hazır olacaktır.
